Przygoda na kółkach 🌠🗻

 Ah, wakacje! To ten piękny czas, kiedy masz cały dzień dla siebie. Możesz robić wszystko, co sprawia ci radość i żyć pełnią życia. Tego dnia słońce świeciło z rana i mówiło mi, że dzisiejsza pogoda będzie wyjątkowa. To był dzień, w którym wraz z moją przyjaciółką miałyśmy pojechać na przygodę na kółkach. Oczywiście naszym środkiem transportu były wrotki. O trzynastej przyszłam do mojej towarzyszki i poczekałyśmy chwilę u niej, aby ominąć tę godzinę, w której termometry wskazuję prawie 40 stopni w słońcu. No i co? Dzień nie mógł obejść się również bez kilku gorszych chwil. Zaczęło padać.

 - No nie, co teraz będzie? - zapytałam.

 Uznałyśmy, że poczekamy chwilę. I tak miałyśmy wychodzić dopiero o 15:30. Ale nasz przyjaciel deszcz trochę się przedłużył. Godzina 17:00 - idziemy na wrotki. 

 - Wątpię w to, że w ogóle zdążymy tam objechać - rzekła moja towarzyszka. 

 Przyznałam jej rację, ale co tam... My nigdy nie tracimy nadziei! I jedziemy! Słońce góruje, omijamy coraz to różniejsze pola, bo warto wspomnieć, że mieszkam na wsi, a do miasta mam daleko. Jednak wrotki i wieś to całkiem niezłe połączenie...

 Z wiatrem we włosach jedziemy przed siebie.

 - Jak już przejedziemy do skrzyżowania pojawi się chodnik - powiedziałam - więc to będzie sukces i możemy w końcu zacząć tam jeździć!

 - Dokładnie, ale super!

 I tak oto jeździmy, usuwając się czasem przejeżdżającym samochodom, już czujemy to szczęście, że wszystko się uda, gdy nagle... Z całej nostalgii wybudza nas szczekanie. 

 Stwierdziłyśmy, że to pewnie piesek przywiązany na smyczy lub w swoim domku. Jednak nie. Przejeżdżające przed nami auto ułatwiło nam sprawę. Pies dosłownie rzucił się w pogoń za samochodem, szczekając przerażająco. 

 - Jednak chyba wolę się tam nie pchać - uznała jedna z nas. 

 - Ale może ten pies ucieknie, nie możemy pozwolić na to, aby zniszczył nam plany! - odpowiedziała druga. 

- No wiem, ale jeśli ma nas pogryźć to...

- Wiem, wiem. 

 Po wielu próbach i podejściach jednak nic z tego. Zrezygnowane zakręciłyśmy i jechałyśmy do domu. Szczerze mówiąc, było nam strasznie przykro. I tak jedziemy, gdy nagle odwracam się w prawo...

 - Zobacz! - krzyknęłam - Tu jest jakaś boczna droga, ona była tutaj przez cały czas? 

 - Jeju... nawet nie wiem co to. Ale możemy spróbować tam pojechać, zobaczymy, gdzie prowadzi. 

 My - rządne przygód udałyśmy się w tamtą stronę. Droga była wąska, ale jechałyśmy dalej i dalej. To nie było takie łatwe! Nowa okolica, co  w ogóle się dzieje?! I wtedy stało się to. Okazało się, że ta droga to objazd i nią także dojedziemy na chodniczek. Radość nie miała końca. Przecież to był cud, bo.. bo tej drogi nawet nie było! 

I w końcu dojechałyśmy. 

- No to teraz jedziemy do miejsca docelowego! -uznałam. 

 Naszym miejscem docelowym był plac zabaw na przedmieściach. Stwierdziłyśmy, że przećwiczymy tam choreografię i będzie fajnie! Jednak jeszcze jedną stacją był sklep. Musiałyśmy się posilić i kupiłyśmy pyszne sok jabłkowy, chrupki (których nie chciało nam się jeść) i lody. Ożywione jechałyśmy dalej, a koła omijały coraz to inne przeszkody - kamienie, gałęzie i piasek, mimo, że był to chodnik. 

- No dobra, jest już 19:00, słońce zaraz zajdzie, a my nawet nie dojechałyśmy! - powiedziała któraś.

 Wymieniłyśmy spojrzenia. Ani jedna nie miała zamiaru nawracać. I tak oto dojechałyśmy do miejsca docelowego! Może i nie przećwiczyłyśmy choreografii, bo jednak było już późno, ale satysfakcja była. 

 Droga powrotna zleciała nam szybciej. Gdy zdjęłyśmy kaski wyglądało to tak, jakby ktoś wylał na nas kubeł wody. Ale co tam, warto było! W drodze towarzyszył nam piękny zachód słońca i niebo, które tego dnia było bardzo urokliwe. Świat wydawał się piękniejszy. Przejechałyśmy około 15 kilometrów. Dla niektórych będzie to dużo, dla innych mało. Dla nas była to duża suma i z chęcią powtórzymy to jeszcze raz! 

Mam nadzieję, że taki format postów także Wam się spodoba. Jest to historia oparta na faktach! Koniecznie dajcie znać, czy chcecie więcej wakacyjnych historii i komentujcie! Pozdrawiam!